27/7/2007 - 27.07.2007 Kadınım...

Duygusal kadınları sevmedim..
Duygusal hikayeleri de.
Romantik erkekleri de sevmedim.
Çiçekleri ve mum ışıklarını da.
Sorunu olmayanı değil, çözümü olmayanı sevmedim..
Hayat hikayelerini de sevmedim. Yani geçmişi...
Dinlemeyi de sevmedim, anlatmayı da...
Acıları da sevmedim, yaraları da.
Soruları sevmedim, yargıları sevmedim, sınırları, kuralları, gereklilikleri ve gelenekleri de.

Kadın olmayı sevdim!
Kadınlığımın sınırlarını çizmeyi tek başıma.
Aşık olmayı, sarhoş olmayı, unutmayı, unutamamayı, bi daha aşık olmayı, bi daha unutmayı...
Saçmalamayı bazen!
Parçalarımı toplamayı tek tek...
Herkes de neyim varsa, ne kadarsa... almayı, alıp gitmeyi belki.
Tamamlanmayı böylece...
Yarımlardan bütünlemeyi kendimi!

Hataları sevdim ve pişmanlık duymamayı...
Bağlanmamayı sevdim... Adama, aşka, duyguya, acıya, eve, işe, paraya...
Bağımlı olmamayı sevdim.
Özgür olmayı...
Günleri, ayları, yılları sevmedim ve geceleri...
An’ları sevdim.
Arkamda olanı sevmedim.Yanımda olanı sevdim...
Hayal etmeyi sevdim imkansız olanı.
Kavgayı da sevdim.
Yanmayı sevdim... Sonra sönmeyi....

Kadın olmayı sevdim!
Siyah topuklu ayakkabıları, ipek kumaşları, baharat kokulu parfümleri, karanlığı...
Arsız olmayı sevdim ve asil olmayı da.
Ben olduğum kadar sadece...
“Sade” olmayı sevdim.

Olasılıkları göze almayı sevdim ama net olmayı!
Kıvrak zekayı.
Kıvrılabilmeyi.
Kaygan olmayı,
Kayabilmeyi..
Tutunabilmeyi sonra..
Kadın olmayı sevdim tüm tutarsızlığıyla...
Bu duruşu,
bu tarzı,
dokunuşu...
Hücreler arası ince geçişlerde ince hesaplar yapabilmeyi ama asla küçük değil.
Ve incelikleri...
Dokusunu sevdim aşkın, kokusunu...
Beynimin en kıvrak, tenimin en kuytu, algımın en derin yerini sevdim.
Anlayışımı sevdim... anlayabilişimi.
Kandırılamayışımı artık.
Ama kabullenişimi yalanı da!
Sessiz oluşumu bazen bu yüzden.

Sözün bittiği yerleri...
Başladığı yerleri...

25/7/2007 - 25.07.2007 sENİ sEVİYORUM

Beklentisiz sevmek nedir bilir misin? Cüzdanımda duran fotoğrafınla yetinebilmek.. Her sabah kalktığımda, her akşam yattığımda onu öpmek.. Bir daha seni görmeyeceğimi, bir daha seninle olamayacağımı bilerek her an seni yaşamak.. En acısıda başkalarında seni aramak ve hep başladığım yerde, senin gözlerinde kendimi bulmak...

Nasıl başarıyorsun unutulmaz olmayı.. Dahası nasıl başarabiliyorsun beni bir anda unutabilmeyi.. Aslında bende isterdim seni unutabilmeyi.. Gözlerini aklımdan çıkarabilmeyi, yaşananları yok sayabilmeyi..

"Dünya tek renk değil.. Farklı renklerde var.. Ben siyah, sen beyaz isen bu bir eksi değil artıdır.. Birbirimize vereceğimiz, paylaşacağımız o kadar çok şey var ki.."

Ne seninle yaşanan bir saniyeyi unutabildim.. Ne bana söylediklerini unutabildim.. Nede seni unutabildim.. Artık herşeyi kabullendim, unutmaya da çalışmıyorum zaten.. Sadece seviyorum seni.. Kimsenin sevemeyeceği kadar seviyorum seni.. Ve hiç tükenmeyecek yalnızlığımda seni yaşamaya çalışıyorum... Beklentisiz seviyorum seni..

24/7/2007 - 24.07.2007 Farketmedin- Farketmiceksin önemi yok.

Belki de sen hiç farketmedin;
Katrana kesmiş gecelerin kayıp zamanlarında, yolunu şaşırmış bir minik yıldızı arar gibi gözlerinde ışık aradığımı...
.....
Ve hiç farketmedin belki;
Umuda korktuğumu!..

Yoo, bilmen gerekmiyordu aslında...
Belki güzelliği de işte buydu geçen zamanın!..
.....
Belki bilseydin veya ben söyleseydim; bozulacaktı bişeyler...
Eğer bilinseydi; bu ufka batmış en sivri tepenin karşı ufuktaki tepelere doğru "niye sızlandığı" anlaşılacaktı!..
"Yeni doğduğu zannedilen" bebeklere isimler konulacaktı!..
.....
Umut yeni doğmadı ki aslında;
Ümitlerim hep vardı...

Sen, bana; okunmamış bütün şarkıların bir gün okunacağını hissettirdin...
Sen bana anlatılmamış bütün masalların anlatılacağını...
Yazılmamış bütün şiirlerin yazılacağını...
Söylenmemiş bütüüün ninnilerin bir gün söyleneceğini hissettirdin...
.....
Sen, benim için hiçbir şey yapmadığını mı zannediyorsun?..
.....
Veya şöyle de söyleyebilirim;
Senin bu "yapmayışların" yani hissettirişlerin olmasaydı, benim ne halde olacağımı bilmiyorsun!..

Belkisi yok, hiç farketmedin...
Üstelik, katrana kesmiş gecelerimde, "senin de bazı gecelerinin zifte boyanmış olduğunu" görebiliyordum...
Ama sen varken de, görünürken de, karanlığa düştüğünde de zihnimdeydi ışığın, ve ben hep gidiyordum ardından!..
.....
Çünkü sen umuda korkumdun...
Bütün ümitleri "hayalin" fısıldıyordu kulağıma.

Ve şimdi;
Teşekkürlerimin ifadesi olarak sevgimi ekiyorum bütün saksılara...
Bahçelerim sen kokuyor!..
Ve hayalin hep "umut" veriyor hayatıma.